Dywagacje na temat zasady jedności władzy państwowej - Ławniczak, Artur (E-Wydawnictwo. Prawnicza i Ekonomiczna Biblioteka Cyfrowa. Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego)
Tradycyjną alternatywą dla modnej w naszych czasach koncepcji rozpraszania władzy państwowej jest skupianie jej w jednym ośrodku. Takie rozwiązanie jawi się jako naturalne, szczególnie na wczesnym etapie rozwoju państwowości. Typowym zjawiskiem jest wówczas monarchia, ex definitione będąca zinstytucjonalizowaną postacią przemożnej dążności do koncentrowania władzy w jednym ręku. Dzięki dynastyczności monokratyczność mogła być lege artis przekazywana z pokolenia na pokolenie. Demokratyczność i republikanizm rzuciły wyzwanie temu paradygmatowi, ale nie jest on możliwy do zupełnego wyrugowania, gdyż wiązałoby się to z rozpadem rozdrobnionej państwowości. W szczególnie silny sposób monokracja przejawia się w demokracji socjalistycznej, gdzie oficjalny suweren w postaci ludu legitymizuje konstytucyjną hegemonię parlamentu, w którym trwałą większość posiada Partia. Jej Przywódca stanowi ucieleśnienie nowoczesnego jedynowładztwa, w mniej wyrazistej postaci obecnego również w liberalnej postaci ludowładztwa, gdzie nie można przeoczyć takich instytucji jak Prezydent i Premier.
Keywords: władza; państwo; monokracja; jedność