Stanovlennâ navčalʹnogo naprâmu «Istorìâ zahìdnoêvropejsʹkogo prava» u Lʹvovì: vìd ìstorìï nìmecʹkogo prava do kompleksnih porìvnâlʹnih studìj - Kahnič, Volodimir; Špak, Nazar (Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2022)
Artykuł poświęcony jest rozwojowi historii prawa zachodnioeuropejskiego we Lwowie – od historii prawa niemieckiego do kompleksowych studiów porównawczych na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Ukazano wkład pracowników Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego w rozwój prawa zachodnioeuropejskiego, wymieniono współczesnych badaczy Uniwersytetu Lwowskiego studiujących prawo zachodnioeuropejskie, a także wybitnych badaczy zagranicznych zainteresowanych tą dziedziną, ich wkład w rozwój prawa zachodnioeuropejskiego. Korzystanie z doświadczeń Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego w kształtowaniu i rozwoju prawa zachodnioeuropejskiego ma nieoceniony wkład w naukę prawa, albowiem rozwój prawa zachodnioeuropejskiego pomoże nam zrozumieć genezę pojęć naukowych, które powstały i kształtują się pod wpływem różnych okresów historycznych. Historia prawa zachodnioeuropejskiego jest złożona. Geneza tej dziedziny na Uniwersytecie Lwowskim wywodzi się ze studiów nad historią prawa niemieckiego, prowadzonych na tej uczelni w ubiegłym stuleciu. Ich charakterystykę przedstawiono w artykule „Tworzenie i rozwój szkoły historyczno-prawnej na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego” autorstwa Igora Bojki i Władimira Kakhnycha oraz w obszernej monografii „Edukacja prawna i nauka na Uniwersytecie Lwowskim (1661–1939)” autorstwa Kakhnycha. Pomieszczono tam historię prawa niemieckiego w kontekście historii państwa i prawa ludów niesłowiańskich – od 1855 roku na Wydziale Prawa działała Katedra Prawa Niemieckiego, kierowana najpierw przez Ferdinanda Bischoffa, a następnie przez Heinricha Brunnera. Bojko i Kakhnych za najważniejsze w tej materii dzieła F. Bischoffa uznali „Beiträge zur Geschichte des Magde-burger Rechts”, 1865 (Artykuły z dziejów prawa magdeburskiego) oraz „Über des deutschen Rechtskodex der Bibliothek”, 1865 (O niemieckim kodeksie prawnym Biblioteki Krakowskiej), G. Brunnera zaś „Die Landschenkungen der Merowinger und Agilolfinger”, 1885 (Przyznanie ziemi dla Merowingów i Agilolfingów), „Deutsche Rechtsgeschichte”, 1887–1892 (Historia prawa niemieckiego), „Grundzüge der deutschen Rechtsgeschichte”, 1901 (Podstawy historii prawa niemieckiego). Jak widać, G. Brunner ewoluował od wąskich zakresowo prac do syntezy, która wymagała procesu edukacyjnego. W następnym pokoleniu przedstawicieli szkoły zajmującej się historią państwa i prawa ludów niesłowiańskich ważną postacią był Edward Bull, który w 1870 roku prowadził badania nad historią państwa i prawa niemieckiego. Charakteryzując Aleksandra Janowicza, Przemysława Dombkowskiego, Alfreda Galbana, autorzy skupili się przede wszystkim na ich biografiach, więc w artykule opisano ich działalność dydaktyczną w kontekście historii prawa niemieckiego i historii prawa zachodnioeuropejskiego (opartego przede wszystkim na oficjalnych publikacjach Uniwersytetu Lwowskiego, które mają charakter źródeł pierwotnych).
Keywords: prawo zachodnioeuropejskie; studia; Uniwersytet Lwowski; Wydział Prawa; kierunek kształcenia; zahìdnoêvropejsʹke pravo; studìï; Lʹvìvsʹkij unìversitet; ûridičnij fakulʹtet; navčalʹnij naprâmok