Homo sacer Giorgio Agambena i partyzant Carla Schmitta - Chmielecki, Jan (Katedra Doktryn Politycznych i Prawnych Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego, 2022)
Partyzant Carla Schmitta i homo sacer Giorgio Agambena to dwa terminy (figury) o szczególnej wadze dla myśli tych autorów. Teoria partyzanta Schmitta jest opisana w jego książce „Teoria partyzanta”, opublikowanej w roku 1963. Jej główna teza brzmi, iż figura partyzanta jest nierozłącznie powiązana z konceptem polityczności i wrogości. Schmitt przedstawia typologię partyzantów, rozróżniając dwa główne warianty partyzanta: partyzanta tellurycznego i partyzanta rewolucyjnego. Agambena homo sacer jest figurą zaczerpniętą z archaicznego prawa rzymskiego. Osoba ogłoszona sacer nie mogła szukać ochrony prawnej; pozbawiona jakiejkolwiek ochrony, była traktowana jak martwy. Należała ona do bóstw podziemi, jednakże nie była ona traktowana jak „święta” we współczesnym rozumieniu tego słowa. Istotnym jest, że tak homo sacer jak i partyzant nie podlegają żadnej ochronie prawnej – oznacza to, że każdy może ich zabić, jeżeli będzie miał na to ochotę. Są oni więc wykluczeni z ludzkiej społeczności.
Keywords: partyzant; Carl Schmitt; Giorgio Agamben; sacer; wykluczenie