Prawa jednostki w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i w Ustawie Zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec - Kundera, Weronika (Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego, 2020)
Celem artykułu jest porównanie regulacji dotyczących praw podstawowych w Konstytucji Polskiej i w Ustawie Zasadniczej Republiki Federalnej Niemiec. Prawa człowieka są to naturalne, wrodzone i niezmieniane prawa, których respektowania może domagać się każdy od społeczeństwa, w którym żyje. Konstytucja RP poświęca im 45 artykułów, natomiast niemiecka 19. Różnice w liczbie są skutkiem tego, że Konstytucja RFN z 1949 r. miała obowiązywać tylko do czasu zjednoczenia Niemiec i dlatego w ograniczony sposób unormowano w niej prawa jednostki. Uchwalona w 1997 r. Konstytucja Polska, przejęła część rozwiązań z Niemieckiej Ustawy Zasadniczej m.in. w całości inkorporowała artykuł dotyczący kwestii godności ludzkiej. Jako późniejsza, zawiera nowe prawa, które zostały pominięte w Konstytucji Niemieckiej m.in. prawo do ochrony danych osobowych, zakaz eksperymentów medycznych, bez dobrowolnie wyrażonej zgody, ochronę konsumentów. Niemiecka Konstytucja żadnego ze swych artykułów nie poświęca kwestii ochrony mniejszości narodowych. Nie zagwarantowała nieprzedawnienia zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości oraz bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Część praw podstawowych, pomimo, iż pojawia się w obu Konstytucjach, została uregulowana w odmienny sposób np. prawa dziecka. Ujednolicenie praw podstawowych gwarantują podpisane przez oba państwa umowy międzynarodowe m.in. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka z 1948 r. Chociaż Ustawa Zasadnicza Niemiec węziej niż Konstytucja RP ujmuje prawa podstawowe jednostki, to prawo niemieckie jest jednym z tych ustrojów prawnych, które w największym stopniu wywiera wpływ na kształtowanie się ustawodawstwa w innych krajach.
Keywords: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej; Ustawa Zasadnicza Republiki Federalnej Niemiec; prawa podstawowe; obowiązki obywateli wobec państwa