Identyfikacja elektroniczna w UE – od dyrektywy do rozporządzenia - Burek, Agata (Wydawnictwo C.H. Beck, 2018)
Intensywny rozwój komunikacji elektronicznej przyczynił się do zapoczątkowania zawierania umów elektronicznych, do czego niezbędne są bezpieczne, godne zaufania i skuteczne mechanizmy identyfikacji elektronicznej, tzn. takie, w których przesyłane dane nie są dostępne dla osób niepożądanych, oraz takie, w których bez problemu można zidentyfikować strony umowy, a złożone przez nich oświadczenia woli wywołują odpowiednie skutki prawne. W tym momencie pojawiło się miejsce na stworzenie odpowiednich regulacji prawnych. Pierwsze powstały pod koniec XX w., w tym dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE z 13.12.1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych. Po latach okazało się, że dyrektywa ta nie spełniła wystarczająco swoich głównych założeń. Celem niniejszego opracowania jest wskazanie, dlaczego tak się stało, a tym samym wskazanie powodów, dla których UE postawiła na nową regulację: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 910/2014 z 23.7.2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE3, które jako akt ujednolicenia prawa jest nową nadzieją na rozpowszechnienie transakcji elektronicznych na terytorium UE.
Keywords: identyfikacja elektroniczna; podpis elektroniczny; umowy elektroniczne; rozporządzenie; transakcje elektroniczne; dyrektywa; system identyfikacji elektronicznej; Unia Europejska