@misc{Kostyszak_Maria_Spór_2010,
 author={Kostyszak, Maria},
 copyright={Copyright by Maria Kostyszak},
 copyright={Copyright by Instytut Filozofii Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego},
 address={Wrocław},
 howpublished={online},
 year={2010},
 publisher={Oficyna Wydawnicza Arboretum},
 language={pol},
 abstract={Metodologia współczesnej filozofii różnicy, a nie binarnych opozycji, stanowi podstawę badań przeprowadzonych w książce Spór z językiem. Krytyka ontoteologii w pismach Nietzschego, Heideggera i Derridy. Dlatego celem dociekań nie jest dyskredytacja „ontoteologii” jako zespołu rzekomo błędnych założeń, lecz zbadanie procesu ich rozpoznawania i przezwyciężania. Wbrew radykalnym tezom, że ontoteologii nie da się przekroczyć, uważam, że jest to możliwe i wskazane, a punktem wyjścia staje się każdorazowo akt rozpoznawania różnicy między założeniami ontoteologicznymi i nieontoteologicznymi. Heidegger od 1957 roku nazywa ontoteologią postać wykształconej dzięki syntezom Platona i Arystotelesa filozofii Zachodu (preseokratyków uznaje za myślicieli niedążących do ontoteologii), której można przypisać pewną ogólną charakterystykę. Stała się ona mianowicie nauką o bycie(onto), a nie różnych sposobach bycia, nauką budowaną hierarchicznie z uwzględnieniem piramidy bytów i bytem najwyższym na szczycie (-teo), w postaci pojęć podporządkowanych procedurom logicznym(-logia). W swoim projekcie udziejowienia filozofii, Heidegger nie pragnie powrotu do presokratyków, lecz bada i akcentuje inne możliwości uprawiania namysłu filozoficznego, który odpowiadałby kontekstowi współczesnego „wydarzania” (głównie w Przyczynkach do filozofii. (Z wydarzania)). Stopniowo wypracowuje środki językowe i struktury myślowe („inny początek”), by można było wyrażać i uchwytywać każdorazowe różnice, czyli także związki, a nie tylko kontrasty, między bytem i byciem. Istota techniki, jego zdaniem, wymyka się ujęciom ontoteologicznym, a jest to kwestia nagląca. Uprzedmiotowienie bytu traktowanego jako „stała obecność”, reifikacja boskości oraz przewaga logosu nad ethosem i pathosem – to jaskrawo niepożądane konsekwencje tej wersji filozofii Zachodu, która zdominowała współczesną kulturę. W szczegółowym rozwinięciu książka koncentruje się na procesie rewizji i przeobrażania istoty „myślenia”, jakie w swych pismach przeprowadzają: Nietzsche, Heidegger i Derrida. W konsekwencji imperatyw uważności i chronienia doświadczenia czasu u wymienionych filozofów prowadzi do intensyfikacji „przytomności słowa”. Motyw ten rozwinięty został w trzecim rozdziale, gdzie postulat przytomności słowa dotyczy zarówno metodologii nauk humanistycznych i społecznych, jak i przemian oświatowych, akcentujących roztropne upodmiotowienie momentów systemowych i osobistych(hartowanie charakteru) w procesie edukacji.},
 title={Spór z językiem. Krytyka ontoteologii w pismach Nietzschego, Heideggera i Derridy},
 type={tekst},
 doi={https://doi.org/10.23734/26.17.023},
 keywords={ontoteologia, założenia nieontoteologiczne, inny początek, uważność, chronienie doświadczenia czasu, hermeneutyka czasu, przytomność słowa, retoryka, erystyka},
}