@misc{Zabokrzycka-Drużga_Karolina_Ethos_2022,
 author={Zabokrzycka-Drużga, Karolina},
 copyright={Copyright by Karolina Zabokrzycka-Drużga},
 address={Wrocław},
 howpublished={online},
 year={2022},
 school={Uniwersytet Wrocławski. Wydział Nauk Społecznych. Instytut Filozofii},
 language={pol},
 abstract={Zawarte w tytule wyrażenie „u kresu etyki” wskazuje koniec dominacji uniwersalistycznej narracji, która zawładnęła dyskursem filozoficznym dotyczącym istoty człowieka oraz jego czynu. Fryderyk Nietzsche i Martin Heidegger wypracowują zmianę perspektywy, w ramach której podejmuje się problematykę tradycyjnie stanowiącą przedmiot etyki. Obu filozofów łączy krytyka bezwzględnego podporządkowania myślenia uznanym ontologicznym, epistemologicznym, a także logicznym założeniom, które kształtują wykładnię etyczną. Kres etyki nie oznacza jednak porzucenia etycznego namysłu.Głównym celem analizy jest odkrycie w myśli Nietzschego i Heideggera jej etycznego wymiaru, który nie sprowadza się do krytyki, a więc nie jest źródłowo negatywny (destrukcyjny). Odsłonięciu jego afirmatywnego charakteru służy wprowadzenie pojęcia „radykalności etycznej”. „Radykalność”, odróżniona od jednoznacznie negatywnego – w moim ujęciu – radykalizmu, wywodzi się od późnołacińskiego radicalis, oznaczającego to, co zakorzenione, ale też pierwotne i dogłębne. Postawa, jaką wyraża radykalność, pozbawiona jest uniwersalistycznego charakteru, a jej inspiracji nie stanowi pragnienie wykluczenia krytykowanego stanowiska.Dostrzeżenie etycznej doniosłości fenomenu radykalności rozpoznanego w dziełach Nietzschego i Heideggera wymaga przyjęcia dwóch tez pobocznych. Pierwsza zakłada, że krytyka dokonana przez obu filozofów nie oznacza destrukcji i nie należy uznawać jej za przejaw radykalizmu, albowiem jej źródłem jest troska oraz fenomen otwartości. Druga mówi, że etyczność przejawia się w ich pismach nie dlatego, iż podejmują oni zagadnienia etyki, ale ponieważ podnoszą problematyczność ludzkiego istnienia, działania oraz myślenia ukazywanych w ich tożsamości.Ustanowienie radykalności etycznej przewodnim pojęciem dysertacji wynika z poszukiwania tego, co w istotny sposób dotyczy człowieka w jego działaniu, i znajduje swoje uzasadnienie w rozumieniu ethosu jako „miejsca pobytu człowieka” [LH 304; GA 9, 354]. Rozpoznany przez Heideggera u Heraklita sens greckiego słowa oferuje pewną alternatywę dla klasycznej etyki. Ethos jako miejsce ludzkiego przebywania wyzwala szerokie, w opozycji do etyki, pojmowanie działania, którego istota nie tkwi w jego wytworach, a w nim samym, i które nie ogranicza się do odrębnej od teorii praxis. W dotychczasowych analizach podejmujących przybliżone rozumienie ethosu ich autorzy przywołują je przeważnie w kontekście filozofii Heideggera, ja natomiast znajduję powody dla objęcia nim także rozważań Nietzschego.},
 title={Ethos – u kresu etyki. Znaczenie radykalności etycznej w pismachi i filozoficznym sporze Martina Heideggera i Fryderyka Nietzschego},
 type={tekst},
 keywords={ethos, etyka, radykalność, otwartość, troska, odpowiedzialność, wolność, relacyjność, Nietzsche, Heidegger},
}